Scheiden zou niet zo normaal moeten zijn

Scheiden heeft negatieve gevolgen. Voor kinderen, ook als ze volwassen worden, én voor het functioneren van maatschappelijke instituties zoals scholen. Jaap Dronkers wil scheiden moeilijker maken: ‘versterking van huwelijks- en samenlevingscontracten door betere wetgeving zou de kans op het in stand houden van relaties kunnen vergroten, in het belang van de volgende generatie’.

Binding in een samenleving gaat niet alleen over de integratie van migranten, over de anonimiteit van grote steden of over omgangsvormen. De belangrijkste institutie voor het versterken van binding in samenlevingen is de band tussen twee volwassenen en hun kinderen, soms ook het kerngezin genoemd. Dat kerngezin staat al een paar decennia onder druk door hoge echtscheidingspercentages, ook op het Europese continent, hoewel de cijfers nog steeds lager zijn dan die in het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten.

De echtscheidingspercentages in West- en Noord-Europa lijken lager dan in de Verenigde Staten, omdat in die Europese landen veel langdurige relaties waar kinderen uit voortkomen niet door een formeel huwelijk bekrachtigd zijn, maar zijn gebaseerd op samenlevingscontracten van meer of minder civielrechtelijke aard. Ook is ongehuwd samenleven als er kinderen zijn in die Europese landen (nog) geen negatieve keuze van laaggeschoolde vrouwen, zoals dat wel het geval is in de Verenigde Staten. In West- en Noord-Europa is ongehuwd samenleven eerder een lifestyle-kenmerk dan een indicatie van armoede of van de aanwezigheid van een etnisch getto.

Een ingekorte versie van dit artikel verscheen op 20 december 2011 in NRC Handelsblad.