Formuleren wat we gemeen hebben

Vraag je af hoe het kan dat hoogopgeleide kiezers met een hoog inkomen stemmen voor een verzorgingsstaat, maar dat laag- opgeleide, minder kansrijke burgers zich daar juist van afkeren.

Hoewel deze campagne de geschiedenisboeken in kan als een van de slechtste ooit, is dat niet de belangrijkste reden dat de PvdA zo sterk heeft verloren. Over die campagne kunnen we nog lang napraten, het probleem was funda- menteel: wat hadden we de kiezer te bieden?
Te weinig en daarom moeten we ons afvragen wat het bestaansrecht is van de PvdA in de Nederlandse politieke cultuur. Niets meer maar ook niets minder.
Naar mijn idee moet de PvdA een volks- partij zijn, dat wil zeggen: in zijn leden en
zijn kiezers een brede doorsnee van de Neder- landse samenleving vertegenwoordigen. Onlosmakelijk daarmee verbonden is dat het een ideologische partij moet zijn, met een herkenbaar, duidelijk beginselprogramma. Sociaal-democratie moet niet zomaar een kreet zijn, maar mensen moeten daar ook meteen een beeld bij hebben. Met die vereis- ten gaan we in tegen de trend. Die is meer richting belangenpartij, toegespitst op een bepaald deelprogramma, of op een bepaalde doelgroep. En dus anti ideologie. Isme’s schij- nen uit te zijn, maar daar moeten we ons niets van aantrekken.