Tijd voor een groen Plan van de Arbeid

Scholen worden ingezet als ‘vehicles for selling junkfoods high in calories but low in nutritional value’, zo stelt de Amerikaanse voedselkundige Marion Nestle in Food Politics. Bert Mulder bespreekt dit boek en zeven anderen in zijn essay over maatschappelijke verantwoordelijkheid en vergroening van de economie.

Wil een sociaal-democratisch programma werkingskracht krijgen, dan moet het door concrete inhoud maatschappelijke krachten mobiliseren. In de afgelopen periode van economische en politieke stagnatie stuitte ik op een aantal relevante studies die daarvoor materiaal aandragen. Allereerst is de kritiek op het marktdenken van belang. De Amerikaanse journalist Robert Kuttner (in mei 2011 inleider op de wbs-bijeenkomst Why is neo-liberalism an economic failure and a political success?) redeneert dat het liberale marktdenken in het voetspoor van Adam Smith uitgaat van allocative efficiency als gevolg van de onbelemmerde werking van vraag en aanbod - ten onrechte. Kuttner geeft bedrijfstakgewijs aan waar marktdenken functioneert en waar andere oplossingen te prefereren zijn. Het heeft weinig zin de reëel bestaande economie op
het procrustesbed van het marktliberalisme te leggen. Er zijn andere vormen van maatschappelijke controle nodig. ‘A second best market typically has second-best forms of accountability - professional norms, government supervisions, regulation, and subsidy - to which market forces have adapted.’1