Helemaal zonder mannen kan het niet

Over de viering van de Internationale vrouwendag.

Eveline Schwarz - Afgelopen zaterdag was het weer zo ver: de 101e editie van Internationale Vrouwendag. In de huidige maatschappij houdt dit met name in dat er overal in het land evenementen georganiseerd worden, met thema’s die, hoewel uiteenlopend, alle focussen op het afwijkende gedrag van vrouwen ten opzichte van mannen.

Zo werd in Steenwijk ‘VIPS’ georganiseerd; een evenement vergelijkbaar met de huishoudbeurs, met kraampjes van vrouwelijke ondernemers en vrouwelijke artiesten en werd in Alkmaar gepraat over typisch vrouwelijke medische aandoeningen en hoe daarmee om te gaan in het dagelijks leven. Verontwaardigd aanschouw ik jaarlijks deze festiviteiten. De meest gehoorde leus in het feminisme is ‘vrouwen en mannen zijn gelijk’. Moet het anders zijn dan gevierd worden?

Internationale Vrouwendag krijgt door alle festiviteiten het karakter van een Westers feestje, waarbij aandacht is voor het onrecht dat vrouwen van over de hele wereld tot op de dag van vandaag wordt aangedaan. Slechts bewustzijn, voor de uitzonderingspositie van de vrouw, wordt zo het doel, terwijl oplossingen uit blijven. Het karakter van de besproken problemen schreeuwt echter om oplossingen; prostitutie in Cambodja, meer vrouwen aan de top in Nederland, landrechten in Midden-Afrika. Bij het komen tot oplossingen is het internationale karakter echter weinig behulpzaam. Door de uiteenlopende problemen en het lokale karakter van de problemen van vrouwen die op Internationale Vrouwendag op de agenda gezet worden, is het onmogelijk op wereldschaal tot oplossingen te komen. De enige manier om tot een oplossing te komen is om ieder probleem, lokaal en in overleg met betrokken mannen, aan te pakken. Een vrouw in Zimbabwe zonder land, of een Cambodjaans slachtoffer van prostitutie heeft weinig boodschap aan het gebrek aan vrouwen in de top in Nederland. Bovendien zijn deze problemen altijd nauw verbonden met mannen in de betreffende regio’s en/of landen. De gebruiken en gewoonten van zowel mannen als vrouwen hebben de huidige situatie beïnvloed. Betrokkenheid van beide partijen is dan ook nodig om de situatie te veranderen. De problemen hebben daarnaast niet altijd slechts betrekking op vrouwen. Van prostitutie in Aziatische landen zoals Cambodja en Thailand zijn vaak eveneens jongens slachtoffer.

Omdat de problemen, die aangestipt worden, vragen om lange termijn actieplannen, is het format van Internationale Vrouwendag met haar ‘één dag per jaar’ karakter daarnaast volledig misplaatst. Dit format geeft een vrijbrief om te denken: zo dat hebben we achter de rug, volgend jaar weer, terwijl de behandelde problemen vragen om meer en langdurige aandacht. Daarmee valt het in de categorie ‘Valentijnsdag’; één dag per jaar liefde en aandacht voor je partner is immers ook niet genoeg.

Internationale Vrouwendag is zo verworden tot een excuus om het fenomeen ‘vrouw’ te vieren, terwijl het een start zou moeten zijn voor actieplannen om de gelijkheid van vrouwen over de hele wereld, het hele jaar door, te stimuleren. Door de grote verschillen in problemen wereldwijd, moet hierbij wel lokaal gekeken worden wat de problemen zijn en moeten mannen ook zeker betrokken worden bij de oplossingen. Het zou dus moeten gaan om lokale verbinding tussen mannen en vrouwen en niet om internationale viering van het anders-zijn van de vrouw.