Het Verhaal van de Hovenier, deel 1.

Kats.- Dinsdagochtend vroeg. Ik laat ons koppel duiven los. Een ijskoude winterwind uit het noordwesten jakkert over de zee, rolt over de dijk en blaast me zo wat uit de broek. De duiven vliegen op. In hun vlucht over het dak van het huis wenkt het ochtendlicht. Binnen smeer ik m'n boterhammen, vul een flesje met water. Ik ben goed aangekleed, lang ondergoed, dikke trui, oude broek en de wandelschoenen van de voettocht.

Vanochtend ga ik de eerste keer mee met Gert Bezemer en zijn zoon Jilles die samen een hoveniersbedrijf voeren, hier in ons dorp, Kats. Ze werken samen met drie medewerkers. Om kwart voor acht verzamelen we in de loods van hun bedrijf op het bedrijfsterrein nabij Wissenkerke, op het midden van het voormalig eiland Noord Beveland.

“Vandaag gaan we een dijk beplanten,” legt Gert uit. Hij heeft bij een kweker in Noord Brabant 1300 planten besteld. 1000 planten ribes, verder vlinderplanten, brem en zo nog het een en ander. De planten zijn in plastic potten gestoken en opgeslagen in grote houten kisten. De voorraad wordt op twee aanhangwagens geplaatst, die achter twee bestelbussen worden gekoppeld. Zo rijden we naar een nieuw vakantiepark in een van de voormalige inlagen nabij Colijnsplaat.

Het nieuwe park ken ik niet; het werk evenmin.

Omdat laatste gaat het me. Het werk... wie werkt?. Wie zijn de mensen die werken, onder welke omstandigheden, met welke dromen en hindernissen? Welke verhoudingen komen zij tegen, waar ligt de weerbaarheid en onderlinge solidariteit? Welke kansen zijn er en welke gevaren? Om daar achter te komen ga ik de komende jaren weer op stap. Ik ga mee werken, mee denken, mee helpen in bedrijven, verspreid door het land, in alle sectoren en steeds op zoek naar de verhalen van de mensen die ik al zo ontmoet. Samen met mijn voettocht en het verslag daarvan in mijn boek ‘Voettocht naar het Hart van het Land’, vormt deze ‘speurtochten’ één geheel.

Gert rijdt voorop, in zijn nieuwe bus, een Ford, met dashboard vol digitale vernuftigheden. De meeste van die snufjes kent hij niet maar één ding wel: bij het achteruitrijden ziet hij op een schermpje op het dashboard wat er zich achter de bus afspeelt. Dat is handig.

Het nieuwe vakantiepark westelijk van Colijnsplaat wordt ontwikkeld in een inlaag. De inlagen van Noord Beveland, dubbel bedijkte gebieden aan de noordzijde van het voormalige eiland, vormen bijzondere en beschermde natuurgebieden. Behalve deze inlaag; er zijn door de groene organisaties wel wat eisen gesteld aan de ontwikkeling van het gebied ten aanzien beplanting en inrichting van het park, maar niemand maalt daar om.

Er worden nu vakantiehuizen gebouwd, zeventig in totaal. Op het eerste oog zijn dat eenvoudige en bescheiden rijtjeshuizen. Maar in Zeeland is zelden iets wat het lijkt. De eenvoudige rijtjeshuizen zijn zo eenvoudig niet. Een heel rijtje biedt onderdak aan twaalf mensen, heeft een reusachtige open keuken, een inpandig zwembad, zes badkamers en kost 1,2 miljoen euro. Kleinere huizen voor zes personen, kosten iets meer dan driehonderdduizend euro per stuk. In het totaal komen er zo zeventig huizen, een dorpsplein en een gemeenschapshuis en ontstaat zo een klein, besloten dorpje naast het ruim vierhonderd jaar oude Colijnsplaat.

“Dertig jaar geleden dacht ik, die rijke stinkerds met hun poen, echt waar,” vertelt Gert terwijl we de bus uitstappen en “had ik een pesthekel aan die rijke lui. Maar ja, nu kijk ik er toch anders tegenaan. Zij hebben zoveel geld dat zij nu blijven investeren. Gewone mensen kunnen dat niet meer; zij hebben moeite om de zorgverzekering te betalen, om hun baan te houden. Van de overheid moeten we het ook niet meer hebben; het onderhoud van de begraafplaats, wat we tot voor kort deden, is nu gegeven aan de mensen van de sociale werkplaats. Dus zijn we afhankelijk van mensen die zò rijk zijn, dat zij zich dit kunnen veroorloven.. mensen voor wie geld geen rol speelt. Het is gek en schrijnend misschien maar hier, op dit park houden ze wel, dertig veertig mensen aan het werk.”

Wordt vervolgd.

Geschreven door Jan Schuurman Hess: www.voettochtvanjan.nl

Lees hier Het verhaal van de Hovenier, deel 2.