Het verhaal van de Hovenier, deel 2.

Jan Schuurman Hess - De dijk, twee en een halve meter hoog, onttrekt het zicht op de parkeerplaats aan het begin van het vakantiepark. De structuur van de dijk is zacht en het kost weinig moeite om de oude beplanting te verwijderen.

Vandaag werken zij allen samen omdat een dijk beplanten zwaar en intensief werk is. De dijk is steil en hele dag in de natte klei staan, is geen kattenpis. Aan de ene kant ligt de dijk tegen een parkeerplaats; aan de voet aan andere kant van de dijk ligt een sloot. Het maakt de aan en afvoer van de beplanting niet eenvoudig. We verdelen het werk; Twee jongens zorgen voor het verwijderen van de plastic potten van de planten en de aanvoer; twee anderen verwijderen de oude planten en steken gaten voor de nieuwe planten. Ik zelf ben de verbinding tussen beide ploegjes.. gooi de planten over de sloot precies in de handen van 'de vanger'. Het is bitterkoud; de wind ongenadig. Het maakt het werk zwaar en intens. Tegelijkertijd zorgt de kou voor een hoog tempo; hoe harder je werkt, hoe minder de kou je raakt.

Ieder weekeinde zijn de vakantiewoningen in het park bezet. Jonge Duitse gezinnen hebben het er naar hun zin; wanneer ze geen zin hebben om te koken, kunnen ze een topkok inhuren uit een naburig restaurant. Zo zijn er meer faciliteiten die op het park in aanbouw worden geboden. De jachthaven van Colijnsplaat aan de Oosterschelde is op loopafstand; het Noordzee strand tien minuten rijden. Een weekeind overnachten in een van de grote huizen, die plaats bieden aan twaalf mensen, kost € 1400,=; dat is ook het bedrag wat je volgens de CAO verdient voor een maand werk.

Gert en Jilles Bezemer hebben niet alleen hart voor hun werk, voor de opdrachtgevers maar ook voor hun medewerkers. Op allerlei manieren ondersteunen zij hun drie medewerkers. Gemakkelijk is dat niet; regels en wetten maken een sociale en zekere bedrijfsvoering welhaast onmogelijk. Waar zitten die dilemma's dan ?

Een voorbeeld. Stel dat één van de jongens in een hoveniersbedrijf enorm zijn best doet maar niet zo snel kan werken als de anderen en daarom een Wajong uitkering heeft. Dan bepaalt de overheid dat die jongen niet meer mag verdienen dan het minimumloon. Het CAO loon is twee honderd euro in de maand hoger. "Is dat nou eerlijk," vraagt Gert hardop. "Wat mij betreft niet. We doen allemaal ons best; zo,n jongen ook. En ieder mens heeft kwaliteiten en beperkingen, ik net zo goed als een ander."

Een ander voorbeeld. Stel een baas heeft een knecht in dienst die in een Wajong regeling zit en ziek wordt. Zijn baas meldt hem ziek en na een week weer af bij het UWV. Dat doet hij te goeder trouw maar naar verloop van tijd blijkt, via een verkeerd @ adres. Het UWV dreigt dan onmiddellijk met een boete van € 455,= Pas wanneer je kan aantonen toch de aan en afmelding juist en op tijd te hebben gemeld, bestaat de kans dat het UWV de boete kwijt zal schelden... Maar eerst en alles is er onbegrip en volgen onverbiddelijke regels die gebaseerd zijn op wantrouwen en kwader trouw. Er lijkt geen begrip voor een kleine zelfstandige, met enkele medewerkers.

In de loop van de ochtend krijgen we het werk als een gesmeerde machine onder de knie. We werken hard en de onmogelijk grote klus vordert gestaag. Halverwege de ochtend hebben we een kwartiertje koffiepauze. Ik stap bij Gert in de bus en terwijl we uitkijken over de parkeerplaats en de nieuwe vakantiewoningen, zijn we blij dat we even uit kou en wind kunnen zijn. Gert heeft plezier in het werk, vertelt hij. "Tien jaar geleden ben ik begonnen, met alleen een hark en een emmer. Als je dan ziet wat we nu hebben opgebouwd, vervult dat met trots," zegt hij. "Als het mogelijk zou zijn, kan ik aan zeven jongens werk geven. Maar regels staan dat echt in de weg. Ik ben er echt voor dat mensen zekerheid hebben en een vast contract maar voor ons, hoe graag we ook zouden willen, een te groot risico. Jilles en ik zijn hoofdelijk aansprakelijk voor alles. Onze marges zijn echt minimaal; we zijn afhankelijk van de seizoenen en de opdrachten die we binnen krijgen. En we doen wat we kunnen. We helpen echt, met werk en zoveel meer."

Gert hapt even naar adem en kijkt voor zich uit. Dan even snel op zij. Hij heeft ene door de buitenlucht getekend gezicht; soms zakt zijn brilletje een klein beetje scheef. Met zijn recht wijsvinger duwt hij de bril omhoog.

We gaan weer aan de slag, werken hard door en voor je het weet is de ochtend voorbij. Een half uurtje schafttijd en daarna weer verder. Het is leuk om te zien hoe we op elkaar zijn ingespeeld. Het wordt de dijk van de vliegende planten. Tegen half vijf is alles op orde; alle 1300 planten geplant; de dijk geschoffeld.

(wordt vervolgd).

Lees hier Het verhaal van de Hovenier, deel 1.