Waarden in de Zorg

De directeur van GGD Nederland en 4 anderen geven een reactie op de zorgnota die Eerste Kamerlid Kim Putters donderdag 29 november presenteerde. Doe mee aan het debat! En lees hier de nota van de WBS-werkgroep 'Samen Werken aan een Gezond en Waardig Leven'.

De werkgroep roept op om ons zorgstelsel in te richten op basis van zes sociaal-democratische waarden. Ook vraagt ze om na te denken over werk, onderwijs, ontplooiing en plezier als integraal onderdeel van de zorg. Heeft u een mening over de nota, vanuit uw beroep, de politiek of uit persoonlijke interesse? Stuur uw reactie in en discussieer mee!

Laurent de Vries (GGD Nederland), Carina Hilders (Gynaecoloog), Jan Kremer (MijnZorgnet) en Petra de Jong (NVVE) hebben al een bijdrage aan het debat geleverd. Lees nu ook de nieuwe bijdrage van André Rouvoet (Zorgverzekeraars Nederland)!

Rouvoet vindt dat er geen groot vertrouwen in verzekeraars uit de nota spreekt. Terwijl zorgverzekeraars juist bij uitstek geschikt zijn om de brug te slaan tussen individuele en collectieve verantwoordelijkheid.
Lees zijn reactie: Zorgverzekeraar kan brug slaan

De Vries vindt de voorgestelde integrale aanpak, leiden tot goede maatregelen in verschillende settings (school, werk, zorg en thuis). Wel mag het beter worden uitgewerkt.
Lees zijn reactie: Doortrekken naar preventie

Hilders onderstreept dat de patiënt meer centraal moet komen te staan. Dit is echter wel een uitdaging. Lees haar reactie: De patiënt centraal

Kremer denkt dat samenwerken en kwaliteit in de zorg, baat kunnen hebben bij de huidige revolutie op het gebied van informatie en communicatie.
Lees zijn reactie: Innovatieve oplossingen

De Jong vindt dat er terecht wordt gesteld dat er dialoog nodig is over wat een waardig bestaan is. Maar wat is een waardig afscheid? Ze zwengelt de discussie aan.
Lees haar reactie: Een waardig levenseinde

In haar reactie stelt Petra de Jong dat er een dialoog op gang moet komen over wat een waardig levenseinde en uitzichtloos lijden is. Deze vragen kunnen pas echt worden beantwoord als er hernieuwd inzicht ontstaat over wat leven en dood eigenlijk is.

Als we ons de vraag stellen, hoe het komt dat mensen denken wat ze denken, dan blijkt vooral dat opvoeding, scholing, religie, politiek, wetenschap en de media hierin een grote rol spelen. Het denken wordt gevoed door ons willen en verlangen en als we jong zijn, willen we nog niet dood en denken we daar het liefst niet over na.

Opvallend is dat het denken over leven en dood in de afgelopen 100 jaar nauwelijks veranderd is. Dat komt omdat het in onze joods-christelijke-rationele cultuur niet wordt gewaardeerd uitspraken te doen over iets dat niet rationeel verklaarbaar is, iets dat het brein te boven gaat.

In onze cultuur denkt ongeveer 1/3, dat er na de dood van het lichaam niets meer is en leeft volgens het motto: 'neem het ervan, want je leeft maar één keer” ! 1/3 denkt dat er wel iets is en 1/3 weet het niet, denkt er niet over na en wil het ook niet weten. Grofweg kun je zeggen dat 1/3 denkt over dood en leven zoals de kerk dat doet. Geschapen als we zijn door God, moeten we alleen afwachten en vooral het mysterie, het mysterie laten.

Hoe we het ook wenden of keren, zonder hernieuwd inzicht over wat leven en dood is, staan we uiteindelijk met lege handen als het gaat om het sterven van onszelf en de ander. Sterven is een kunst, omdat het geen praktisch nut heeft. Voor niemand heeft sterven een wereldse waarde. Vanzelfsprekend zien de levenden de zin van sterven niet, maar de stervenden doen dat uiteindelijk wel. Dan is het helaas te laat om er hier op aarde van te getuigen.

De kernvraag blijft: Wat is leven, wat is dood ? De neiging bestaat om die vraag niet te beantwoorden, behalve dan in medische en/of juridische termen. Niemand durft het nog aan te beweren, dat dood niet bestaat, anders dan als dood lichaam. 2000 jaar geleden is dat allemaal gedemonstreerd, maar nog steeds niet geaccepteerd, laat staan begrepen.

Misleid door religie en nu door de wetenschap, blijven we vasthouden aan het idee dat we ons lichaam cq ons brein zijn, met als gevolg: uitzichtloos lijden en mensonwaardig sterven.

Leven is eeuwig en als eeuwigheidswezen ‘kiest’ de mens zelf om weer in de zintuigelijke wereld geboren te worden. Dus is het zijn ‘geboorterecht’, om zelf te bepalen wanneer hij zich daar weer uit terugtrekt. Hij kan daar hulp bij krijgen, net als bij de geboorte, maar het liefst moet hij dat zelf doen en het niet zover laten komen dat anderen, met hun eigen belangen het voor hem gaan bepalen.