De grootste dereguleringsoperatie sinds Thatcher is gaande, en niemand die het door lijkt te hebben. Elmar Smid schreeuwt het in zijn artikel bijna van de pagina’s. Al die wet- en regelgeving waar onze politici in Europa zo hard voor gestreden hebben, dreigt tenietgedaan te worden. De Detacheringsrichtlijn waar Agnes Jongerius in 2019 zo enthousiast over kon juichen. De antiwegkijkwet waar Lara Wolters jaren zo hard voor gewerkt heeft in het Europees Parlement. Het is nog niet te laat dit tij te keren, maar dan moet er wel wat gebeuren. En snel.

Verder dit nummer: Joop van den Berg kijkt terug op het kabinet-Schoof. Was het niet toch beter geweest als Wilders zelf minister-president was geworden, vraagt hij zich met voelbare tegenzin af. Over het verlies van GroenLinks-PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen merkt hij op dat links altijd zwaar te lijden heeft van sociale en economische onzekerheid, weinig competent bestuur en oorlogsdreiging. Dat maakt kiezers behoudend. 

Ook Wibo Koole en Frans Leijnse analyseren de verkiezingsnederlaag. En ook zij richten hun pijlen niet op de campagne of de lijsttrekker. Zij zoeken de verklaring vooral bij de fusie die maar blijft voortduren. De partijbesturen stelden zich het afgelopen jaar veel te voorzichtig en angstig voor interne tegenstellingen op en waren doordoor veel te procesgericht. De nieuwe partij is bovendien nog belast met de oude namen, en een onverwerkt verleden.

Verder dit nummer: aandacht voor het concept-beginselprogramma van de nieuwe partij (Hans Harbers en Gerard de Vries), voor het woonprobleem dat niet opgelost kan worden als niet ook de vermogensongelijkheid wordt opgelost (Louis Genet, Lian Heinhuis, Béla Hulsman en Wibo Koole), voor de sterk groeiende uitgaven aan defensie die op zichzelf nooit genoeg zullen zijn voor strategische autonomie van de Europese staten (Ben Dankbaar). En dan is er ook nog een interview met Vera Vrijmoeth en Tijmen de Vos naar aanleiding van hun boek ‘Machtige mythes’. 

Een goed 2026 toegewenst!

Annemarieke Nierop