De gek in de regenton

Ze zeggen dat ik gek ben en het regent;
ik drijf op 't water en vermaak me wat.
God, in zijn liefde, heeft ons wijs gezegend:
u met een woonst, mij in een regenvat. 

De menschen blijven soms staan kijken
en lachen dan omdat ik lach.
Ik weet het doel niet dat ik moet bereiken,
maar zwaai toch reeds de overwinnaarsvlag. 

Ik drijf des nachts over het water
en door de stilte valt dan soms een witte ster.
Ik vind die ginds wel, in de diepte, later:
en blijf als altijd ieder doel te ver.

J. Verbruggen 
(pseudoniem van Frans Buyle)
Uit: Forum (jaargang 3 -1934)                    

De Vlaamse dichter Frans Buyle werd op 18 september 1913 geboren in het Oost-Vlaamse Sint-Niklaas dat - zoals hij zelf schreef - ‘op geen enkele kaart is aangegeven’. Zijn eerste dichtbundel De steen der wijzen (1937) kreeg louter positieve en enthousiaste recensies. Tot de oorlog kwam, die op Buyles leven en literaire carrière de uitwerking had als van ‘een reusachtig vlakgom’. Buyle was een van de eerste socialistische dienstweigeraars van Vlaanderen en slaagde er na de oorlog niet in zichzelf weer duidelijk zichtbaar te maken. 

Doodgenegeerd, concludeerde Jeroen Brouwers ondubbelzinnig in een artikel over Buyles naoorlogse carrière: ‘Liane en Frans woonden op de hoogste verdieping van een treurig Antwerps flatgebouw, ingeklemd tussen een snelweg en een spoorbaan. Frans hield zich voor hongerloontjes onledig met het vertalen van ontspanningslectuur, kettingrokend, altijd de fles geruststellend dicht in de buurt, gekleed in een gevlekte slobbertrui.’ 

Ruim veertig jaar na het gedicht over een man die zijn doel kende noch bereikte sloot Buyle de cirkel: op 22 februari 1977 beëindigde hij zijn leven. Buyle werd begraven op de Antwerpse begraafplaats Schoonselhof, waar hij niet terechtkwam in de ere-afdeling tussen de praalgraven van Paul van Ostaijen, Willem Elsschot en andere grootheden, maar tussen alle gewone, niet beroemde Antwerpenaren.

Hermen Hoek en Marc van Osch zijn werkzaam als docent Nederlands op de OSG Hugo de Groot in Rotterdam. Met Vrijmipo bezorgen zij poëzie op bijzondere en onvermoede plekken.